La historia

Las ratas del desierto de Churchill en el noroeste de Europa, de Normandía a Berlín, Patrick Delaforce

Las ratas del desierto de Churchill en el noroeste de Europa, de Normandía a Berlín, Patrick Delaforce


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Las ratas del desierto de Churchill en el noroeste de Europa, de Normandía a Berlín, Patrick Delaforce

Las ratas del desierto de Churchill en el noroeste de Europa, de Normandía a Berlín, Patrick Delaforce

Aunque la 7ma División Blindada, o Desert Rats, es mejor conocida por su papel en el norte de África, la división regresó a Gran Bretaña a tiempo para participar en la invasión de Normandía y las campañas que siguieron. A su regreso a Gran Bretaña, los hombres de la división fueron recibidos como héroes, pero como deja en claro el libro de Delaforce, su reputación se vio afectada en los primeros días en Normandía. Uno de los puntos fuertes de este libro es la voluntad del autor de reconocerlo y de examinar las razones del desempeño relativamente decepcionante de la división en el verano de 1944. Surge una combinación de razones, con la comprensible creencia de que era el turno de otra persona. hacer la muerte, y un sentimiento de superioridad igualmente comprensible que tendía a ser visto como arrogancia entre las tropas que se habían acostumbrado a la naturaleza menos formal del ejército en el norte de África. Delaforce también examina el camino de entrada mientras la división recuperó su forma, y ​​pasó a desempeñar un papel importante en las campañas que siguieron.

Las Ratas del Desierto lucharon en la mayoría de las principales batallas en el noroeste de Europa, además de los propios desembarcos del Día D, y llegaron al continente unos días después de los primeros desembarcos. Luego, la división participó en los combates en Bocage y en las Operaciones Goodwood y Spring, las batallas encarnizadas que ayudaron a inmovilizar a las principales fuerzas alemanas en el este y ayudaron a los estadounidenses a realizar la dramática ruptura más al oeste que puso fin a la campaña en Normandía. Durante este período, la división comenzó a recuperar su forma y pasó a desempeñar un papel importante en la ruptura de Normandía, el "Gran Cisne" en Francia y la liberación de partes de Bélgica. Un papel menor en Market Garden fue seguido por un invierno frío y húmedo en Holanda, antes de las batallas finales de 1945, comenzando con el cruce del Rin y terminando alrededor de Hamburgo.

Delaforce ha producido un trabajo envolvente, bien respaldado por relatos de primera mano de la lucha, que nos lleva junto con las ratas del desierto mientras lucharon y murieron en las campañas finales de la guerra contra Alemania.

Capítulos
1 - Los viejos soldados
2 - Moral y reputación
3 - El papel de una división blindada en la batalla
4 - Llegada - 'Sabíamos que era la guerra'
5 - Villers-Bocage - Derrota, empate y victoria
6 - Bocage Fighting - 'The Quick and the Dead'
7 - Operación Goodwood - 'Estamos en la guerra equivocada'
8 - Operación Primavera - 'Shell Happy Now'
9 - Operación Bluecoat - 'Pisa el acelerador para Vire'
10 - Ruptura - 'Empuje y no se joda'
11 - El gran cisne - 'Cracking Around'
12 - Bélgica y la liberación de Gante: 'una bienvenida increíble'
13 - Héroes olvidados
14 - Flanco izquierdo: Operación Market Garden - septiembre / octubre
15 - Operaciones Alan y Don - Finales de octubre 'der Moffe Aweg'
16 - Vigilancia sobre el Mosa en Brabante Oriental y Limburgo
17 de enero y Operación Blackcock
18 - La calma antes de la tormenta
19 - Cruzando el Rin - Operación Saqueo
20 - La batalla por la cresta de Ibbenbüren
21 - Persecución ardiente
22 - La última vuelta - Alivio de Fallingbostel POW Camp
23 - La rendición de Hamburgo - 'El hedor de la muerte'
24 - Resumen final y día VE
25 - Desfile de la victoria en Berlín

Autor: Patrick Delaforce
Edición: Tapa dura
Páginas: 2000
Editorial: Pen & Sword Military
Año: edición 2010 del original 1994



Moral y reputación

El teniente general Brian Horrocks escribió en su autobiografía:

A medida que los líderes asumen la mayor cantidad de riesgos, desafortunadamente tienden a convertirse en las primeras víctimas y, a medida que más y más de ellos mueren o desaparecen en el hospital, el poder ofensivo de su unidad disminuye ... El problema de lo que podría llamarse psicología divisional requiere atención constante en guerra. Una división puede entrar en su primera batalla bien entrenada y llena de entusiasmo, pero sin experiencia de primera línea [esto ciertamente se aplica a las Divisiones Blindadas de la Guardia 11 y]. Si puede tener un éxito rápido cuando todavía está en la cima, probablemente se convertirá en una magnífica formación de combate. Pero algunas divisiones nunca se recuperan de una primera batalla desafortunada. o por quedarse en la fila demasiado tiempo. Decidir el momento adecuado en el que una división debe salir de la línea para descansar requiere un buen juicio por parte de un comandante superior.

Durante 1944, Winston Churchill escribió a la Oficina de Guerra (CIGS y Secretario de Estado para la Guerra):

Es una reflexión dolorosa que probablemente ni uno de cada cuatro o cinco hombres que visten el uniforme del Rey escuche jamás un silbido de bala, o es probable que escuche uno. La gran mayoría no corre más riesgo que la población civil del sur de Inglaterra. Es mi desagradable deber insistir en estos hechos. Un grupo de hombres son enviados una y otra vez al frente., mientras que la gran mayoría se mantiene al margen de todos los combates, para su pesar [¡bueno, tal vez!].

El teniente coronel Mike Carver (para convertirse en el mariscal de campo Lord Carver), él mismo un veterano del desierto al mando del 1er Regimiento Real de Tanques con la 7a División Blindada, señaló:

En los regimientos que habían estado en el Medio Oriente, la mitad y, a menudo, más que eso, lo habían estado haciendo durante cuatro años. Muchos de los que habían sido valientes como leones y todavía estaban preparados para serlo en ocasiones, o habían perdido los nervios (por lo general se iban bastante pronto) o tenían un juicio bastante astuto sobre los riesgos que podían correr y aún tenían una posibilidad bastante buena de sobrevivir. .

Las Ratas del Desierto, que estaban extremadamente cansadas de la batalla antes del Día D, ahora debían enfrentar severas críticas.

El teniente general Brian Horrocks, quizás el comandante de cuerpo más capaz de Monty, escribió más tarde en 1944:

Otra característica inquietante fue la relativa falta de éxito de las veteranas 7ª División Blindada y 51ª División de las Tierras Altas. Ambos volvieron más tarde y terminaron la guerra en magnífica forma, pero durante los combates de Normandía no estaban en su mejor momento ... La señal de peligro llega cuando las tropas comienzan a decir '¿No hay nadie más luchando en esta guerra?' 51a División de las Tierras Altas, después de ser alabado en el Reino Unido, vinieron a Normandía y se vieron enfrentados a un tipo de batalla completamente diferente librado en diferentes condiciones de terreno. Y empezaron a ver las dificultades con demasiada claridad. Un entusiasta de las carreras describió una vez esta condición como "como un viejo platero que no se mete en el barro". Tanto más crédito para ellos que eventualmente protagonizaron un regreso y recuperaron su forma de Medio Oriente.

Después de que la 11a División Blindada bajo el mando del general 'Pip' Roberts había destrozado 12 millas a través del frente alemán en Caumont en menos de treinta y seis horas, Monty le escribió al general estadounidense Simpson al comienzo de Bluecoat que la 7ma Armored simplemente no había logrado salir. su escudo de flanqueo en el tiempo:

Me temo que tendré que eliminar a Erskine de la 7 División Blindada. No luchará contra su división y no correrá riesgos. En el desierto era muy fácil sangrar la nariz y mucha gente sí. Las viejas divisiones del desierto tienden a mirar por encima del hombro y preguntarse si todo está bien detrás o si los flancos están seguros, etc. 7 Armored Div es así. Quieren un nuevo general que los empuje de cabeza hacia y a través de los huecos desgarrados en la defensa enemiga, sin preocuparse por los flancos ni nada ... Queremos generales ahora que agachen la cabeza y se vayan como el infierno.

Cuando el general de división G.L. Verney tomó el mando de la división en Normandía el 4 de agosto de 1944, escribió:

Dos de las tres divisiones que regresaron de Italia a finales de 1943, la 7ª Blindada y la 51ª Highland, tenían la cabeza muy "hinchada". Eran una ley en sí mismos: pensaban que necesitaban solo obedecen las ordenes que les convenian. Antes de las batallas de Caumont, me habían advertido que tuviera cuidado con el transporte del 7º Blindado en la carretera; su disciplina de marcha era inexistente. Ambas divisiones lo hicieron mal desde el momento en que aterrizaron en Normandía. Se merecían enormemente las críticas que recibieron ...

El general de división "Pip" Roberts, que estaba al mando de la elegante 11ª División Blindada, el Black Bull, que tuvo un éxito extraordinario en la campaña Normandía-Báltica, escribió: "El principio de Monty de incluir experimentado formaciones y unidades en la fuerza de invasión fue defectuoso se habrían logrado resultados mucho mejores si Fresco formaciones, disponibles en Inglaterra, se habían utilizado en su lugar ... Noté en varias ocasiones las diferencias en la carrera entre las formaciones que habían estado luchando durante mucho tiempo y las que estaban frescas "(Carta a Liddell Hart, 1952.)

Peter Roach sirvió en la tropa de reconocimiento del 1er RTR y escribió:

Estábamos seguros de nosotros mismos, con una calma interior que a menudo se tomaba como presunción, pero que era algo muy diferente. Principalmente habíamos llegado a un acuerdo con nuestra vida y con los muchos rostros de la muerte ... No parecía haber necesidad de entusiasmo e histriónico. Tomamos poco amablemente para aprender nuevas técnicas porque todos sabíamos que la muerte era la suerte de todos nosotros, ya sea en un futuro cercano o en nuestra vejez. [Y más tarde] Hubo la sensación de que, dado que lo habíamos hecho bien en el pasado, no era motivo por el que debiéramos esperar que carguemos con la carga ahora. Había demasiados hombres que habían hecho lo suficiente para garantizar un pasaje más fácil.

Durante la campaña de once meses, Monty, profundamente decepcionado por la inicial rendimiento, cambió la "gestión" con frecuencia. Tres GOC, siete comandantes de brigada, dos CRA y un centenar de oficiales se apostaron justo antes de la Operación Bluecoat, todo con poco efecto.

El mariscal de campo Rommel criticó al ejército británico por siempre cortar y cambiar a sus comandantes. ¡Probablemente tenía razón! Peter Roach de nuevo: "El regimiento [1 RTR] estaba cansado, pero como un viejo caballo de guerra ante el olor a pólvora, levantó la cabeza y no se quedó atrás".

En las primeras tres semanas en Normandía, la división sufrió 1.149 bajas.

CAPÍTULO TRES


Las ratas del desierto de Churchill en el noroeste de Europa (eBook, PDF)

Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein oder registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.

Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein oder registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.

Cuando Montgomery tomó el mando antes del Día D, reunió a su alrededor a comandantes y formaciones que conocía y en quienes confiaba. No es de extrañar que la 7ª División Blindada fuera una de ellas y se desplegaron desde Italia a Inglaterra. En este excelente relato, el autor que luchó junto a las Desert Rats describe las batallas de la División en las playas, las batallas de fuga (Goodwood y Bluecoat), la liberación del norte de Francia y Bélgica. Después de tomar Gante, hubo largos meses de lucha en el país de Peel en los Países Bajos antes de la Operación BLACKCOCK, el cruce del Rin y el avance final hacia… mehr


  • Herausgeber & rlm: & lrm Pen & amp Sword Books Ltd Illustrated Edition (18 de marzo de 2010)
  • Sprache & rlm: & lrm Englisch
  • Gebundene Ausgabe & rlm: & lrm 200 Seiten
  • ISBN-10 y rlm: & lrm 1848841116
  • ISBN-13 y rlm: & lrm 978-1848841116
  • Abmessungen & rlm: & lrm 15,75 x 2,03 x 23,37 cm
  • Amazon Bestseller-Rang: Nr. 2.696.507 en Bücher (Siehe Top 100 en Bücher)
    • Nr. 6,957 en Kriege & Krisen Allgemein (Bücher)
    • Nr. 9.427 en Epoche Zweiter Weltkrieg (Bücher)
    • Nr. 10.051 en Zweiter Weltkrieg (Bücher)

    Spis treści

    Operacja Overlord Edytuj

    Normandzkie miasto Caen było celem 3 Dywizji Piechoty, która wylądowała na plaży Sword 6 czerwca 1944 r. [1] Zdobycie Caen było najbardziej ambitnym celem I Korpusu gen. Johna Crockera Plan operacji Overlrd nakładał na brytyjską 2 Armię gen. Milesa Dempseya zadanie zabezpieczenia miasta, a następnie utworzenia linii frontu de Caumont-l'Éventé na południowy wschód de Caen, zdobywając lotniska i chroniąc lewą flankę amerykańskiej 1 Armii pod naczas. Kontrolowanie Caen i okolic dałoby 2 Armii odpowiednią bazę wypadową do uderzenia na południe w celu zdobycia Falaise, które mogłoby być wykorzystane jako oś obrotu na lewo od frontu alianckiego, aby nastcieragećn y wojr Normandii [3]. Teren pomiędzy Caen i Vimont był szczególnie obiecujący, ponieważ był otwarty, suchy i sprzyjał szybkim operacjom ofensywnym. Alianci znacznie przewyższali liczebnie Niemcy w czołgach i pojazdach pancernych, a bitwa mobilna byłaby dla nich korzystna [4].

    Operacja Perch Edytuj

    Operacja Perch miała stworzyć groźbę brytyjskiego przełamania frontu na południowy wschód od Caen w wykonaniu XXX Korpusu. 50 Dywizja Piechoty Northumbrian wylądowała na plaży Gold 6 czerwca i miała szybko przenieść się w głąb lądu oraz zdobyć Bayeux i drogę do Tilly-sur-Seulles [5] [6]. 7 Dywizja Pancerna i 8 Brygada Pancerna miały następnie wyprzedzić 50 Dywizję Northumbrian i przejść z Tilly-sur-Seulles do Mont Pinçon [5] [7]. XXX Korpus wylądował na plaży Gold o godzinie 7:30 w dniu 6 czerwca, oczyścił siedem wyjść z plaży i przeszedł 8 km w głąb lądu. Niemiecki opór w Le Hamel opóźnił jednak jednostkę i uniemożliwił osiągnięcie wszystkich celów dnia lądowania przed zmrokiem [8]. Patrole dotarły do ​​Bayeux i nawiązały kontakt z kanadyjską 3 Dywizją Piechoty, która wylądowała na plaży Juno na wschodzie [9] [10]. 47 batalion Royal Marines posunął się na zachód wzdłuż wybrzeża, aby połączyć się z siłami amerykańskimi przemieszczającymi się w głąb lądu z plaży Omaha, ale nie dotarł do Port-en-Bessin-Huppain o. [8]

    Po południu niemiecki LXXXIV Korpus nakazał swojej grupie bojowej Kampfgruppe Meyer uderzenie na flankę 50 Dywizji na północ de Bayeux. W trakcie ataku rozkazano jednak jednemu batalionowi uderzać w kierunku plaży Omaha, osłabiając siłę kontrataku, co było kosztowną porażką [11]. 7 czerwca większość 7 Dywizji Pancernej wylądowała zgodnie z harmonogramem, a XXX Korpus zabezpieczył pozostałe celebre D-Day, w tym Bayeux i Port-en-Bessin-Huppain [6] [12] LXXXIV Korąn jwojednła w kierunku plaży Gold, aby powtórzyć kontratak, który również nie powiódł się, una brygada została zniszczona na północ de Bayeux. Niemcy ocalali z dwóch kontrataków zostali wpędzeni do kotła na północ od miasta przez anglo-amerykańskie ataki, chociaż Amerykanie nie wiedzieli, że okrążyli przeciwnika [13]. Z plaży Sword 3 Dywizja Piechoty ze składu I Korpusu zbliżyła się do Caen, ale odwróciła część jednostek, aby zdobyć niemieckie pozycje wzdłuż trasie do miasta o długo piezła złozła złazie złazła złazie złaz przyczółka. Dywizja została zatrzymana przed Caen przez 21 Dywizję Pancerną [14].

    Operacja Wild Oats Edytuj

    9 czerwca dowódca alianckich sił lądowych, gen. Bernard Law Montgomery spotkał się z Dempseyem i Omarem Bradleyem, dowódcą amerykańskiej 1 Armii, po czym zdecydowano, że Caen zostanie zdobyte w ataku okrążającym o kryptonimie operacja Wild Oats [15]. Od wschodu 51 Dywizja Piechoty Highland i 4 Brygada Pancerna I Korpusu miały pomaszerować na wschód z przyczółka 6 Dywizji Powietrznodesantowej nad rzeką Orne i zaatakować w kierunku Cagny, 9,7 km en la ciudad de Cagny. XXX Korpus wysłałby na zachód 7 Dywizję Pancerną przez rzekę Odon, aby zajął Évrecy i Wzgórze 112 [16] [17]. 1 Dywizja Powietrznodesantowa miała zostać wtedy zrzucona na spadochronach pomiędzy kleszcze alianckiego ataku lądowego, ale naczelny dowódca sił lotniczych gen. Trafford Leigh-Mallory zastosował weto wobec planu powietrznego jako zbyt ryzykownego dla samolotów transportowych [6] [16].

    Niemieckie przygotowania obronne Edytuj

    Pod koniec 7 czerwca I Korpus Pancerny SS został przeniesiony z dowództwa 7 Armii do Panzergruppe West gen. Geyra von Schweppenburga [18]. Feldmarsz. Gerd von Rundstedt, najwyższy dowódca sił niemieckich na Zachodzie (OB Oeste), nakazał Panzergruppe West zaplanować kontratak na 10 czerwca. Plan diez został anulowany przez feldmarsz. Erwina Rommla, dowódcę Grupy Armii B z powodu braku wystarczającej liczby żołnierzy [19]. ¿Normandii zostały przewiezione jednostki niemieckie w celu powstrzymania alianckiej inwazji. I Korpus Pancerny SS składał się z Dywizji Panzer Lehr, jednej z najsilniejszych dywizji armii niemieckiej, 12 Dywizji Pancernej SS „Hitlerjugend” i 21 Dywizji Pancernej [20]. Wiodące elementy Dywizji Panzer Lehr przybyły w nocy 9 czerwca do Tilly-sur-Seulles, tracąc do 200 pojazdów w wyniku ataków powietrznych, przemierzając 140 km de Chartres, ponieważ zewca do Tilly-sur-Seulles, tracąc do 200 pojazdów w wyniku ataków powietrznych, przemierzając 140 km de Chartres, ponieważ zewca de Tilly-sur-Seulles, p. Dywizji Northumbrian [21] [22] [23]. Części 12 Dywizji Pancernej SS, 21 Dywizji Pancernej i pozostałości 716 Dywizji Piechoty zostały przeniesione do Caen, naprzeciwko I Korpusu [24]. Przeprowadzono kilka ataków na anglo-kanadyjski przyczółek na północ de Caen [25] [26]. We wczesnych godzinach 9 czerwca ocalali z Kampfgruppe Meyer i 30 Brygady Mobilnej wyszli z kotła na północ od Bayeux [13]. Później tego samego dnia XXX Korpus połączył siły z Amerykanami, podczas gdy 50 Dywizja Piechoty Northumberian dotarła na północno-wschodnie obrzeża Tilly-sur-Seulles i napotkała czołgi Dywizji [27] Panzer Lehrji. Wieczorem Dywizja Panzer-Lehr i 12 Dywizja Pancerna SS zaatakowały brytyjską kompanię piechoty i pokonały ją, jednak następnego dnia rano zostały zmuszone do powrotu [28].

    XXX Korpus Edytuj

    10 czerwca 7 Dywizja Pancerna przejęła część frontu 50 Dywizji Northumbrian z 56 Brygadą Piechoty na szpicy [29]. Do zmroku 7 Dywizja Pancerna dotarła do północno-zachodnich krańców Tilly-sur-Seulles i następnego dnia przedostała się do wioski, zajmując centralne skrzyżowanie. Dywizja Panzer-Lehr dokonała kilku kontrataków, które wyparły Brytyjczyków, a ataki 50 Dywizji Northumbrian ugrzęzły w bocage [27] [30]. Grupa Armii B planowała wycofać dywizje pancerne stojące przed 2 de 11 czerwca i zastąpić je dywizjami piechoty, aby skoncentrować czołgi na obszarze Carentan i zniwelować zagrożenie dla Cherbourga. Adolf Hitler anulował jednak plany Rommela i następnego dnia nakazał mu nie wycofywać się, un zamiast tego zwijać aliancki przyczółek ze wschodu na zachód, zaczynając od przyczółka Orne [31].

    Yo Korpus Edytuj

    Podczas gdy XXX Korpus zaatakował Tilly-sur-Seulles, natarcie I Korpusu zostało przełożone na 12 czerwca z powodu złej pogody, która opóźniła lądowanie 51 Dywizji Piechoty Highland i 4 Brygady Pancernej [16]. 10 czerwca niemieckie czołgi i piechota dokonały kilku ataków na 6 Dywizję Powietrznodesantową na przyczółku Orne, co zapobiegło atakowi brytyjskiemu. Niemcy zostali odparci za pomocą ostrzału artylerii okrętowej, a następnie byli kontratakowani pojmany niemiecki oficer zauważył, że jego „batalion został praktycznie zniszczony” podcz dinwunkiastu 32. Wieczorem niemiecki atak na Ranville został odparty z wieloma ofiarami po strong atakujących. Awangarda 51 Dywizji Piechoty Highland przybyła wieczorem i zaatakowała Bréville o świcie, co było kosztowną porażką inne elementy dywizji szybko zabezpieczyły Touffréville [33]. Po południu 11 czerwca Pułk Los rifles de la reina de Canadá i 1 Pułk Huzarów zaatakowały Le Mesnil-Patry, aby pomóc w natarciu 69 Brygady 50 Dywizji Northumberian, lecz atak okazał się kolejną kosztowną poraż. 12 czerwca niemieckie kontrataki zostały wyprowadzone z okolic Bréville przeciwko przyczółkowi Orne. Walki trwały cały dzień, un straty po obu strongach były poważne, lecz wieczorem Niemcy wycofali się. Aby zlikwidować lukę w obronie brytyjskiej, podjęto decyzję o zabezpieczeniu Bréville, a 12. batalion Pułku Spadochronowego zdobył północne podejście do wioski, ale poniósł 141 deiar wśródany 160 ażołnowzy [19] 51 Dywizji Piechoty Highland przeciwstawiła się 21 Dywizja Pancerna, próbują zepchnąć ją na południe do Sainte Honorine. Ofensywa na wschód od Caen została anulowana 13 czerwca [36].

    Luka Caumont Edytuj

    Chociaż próba zajęcia Caen została powstrzymana, na prawej flance XXX Korpusu (skrzyżowanie brytyjskiej 2 Armii i amerykańskiej 1 Armii) rozwinęła się możliwość manewru flankującego. Od D-Day Brytyjczycy i Amerykanie zniszczyli pięć niemieckich grup bojowych na tym obszarze, w tym rezerwy LXXXIV Korpusu, pozostawiając jedynie resztki 352 Dywizji Piechoty w sektorze Trévires – 37]. 352 Dywizja działała de czasu obrony plaży Omaha 6 czerwca i otrzymała przez diez czas niewiele rezerw [7]. Amerykańska 1 i 2 Dywizja Piechoty doprowadziły do ​​upadku lewej flanki 352 Dywizji [37]. W nocy z 9 na 10 czerwca 352 Dywizja otrzymała zgodę na wycofanie się w Strong Saint-Lô, co stworzyło dwunastokilometrową lukę w liniach niemieckich w pobliżu Caumont-l'Éventé [13] [38] [39]. W okolicy pozostał tylko batalion rozpoznawczy 17 Dywizji Grenadierów Pancernych SS „Götz von Berlichingen”, który został odłączony, gdy dywizję przeniesiono na zachód w celu przygotowania kontrofensy Carentan w rejontrofensy.

    Niemcy planowali użyć 2 Dywizji Pancernej, aby wypełnić lukę, ale 10 czerwca większość dywizji została pobita pomiędzy Amiens i Alençon, dlatego nie spodziewano się, że odzyska siłę przez dnijne. Gen. Hans Freiherr von Funck z XLVII Korpusu Pancernego rzucił dywizjonowy batalion rozpoznawczy do Caumont z rozkazem utrzymania wysoko położonego terenu [40]. Dowódca I Korpusu Pancernego SS, gen. Sepp Dietrich, rozkazał swemu jedynemu dostępnemu w rezerwie 101. batalionowi czołgów ciężkich, aby przesunął się za Dywizję Panzer Lehr i 12 Dywizję Pancerną SS w celu osłonięcia lewej flanki [41]. 2. kompania 101. batalionu pod dowództwem Michaela Wittmanna z pięcioma działającymi czołgami Tygrys, została wysłana na pozycje na południe od punktu 213 pod Villers-Bocage i przybyła tam 12 czerwca z Beauva pięciu d 43.

    12 czerwca gen. Dempsey spotkał się z gen. Gerardem Bucknallem, dowódcą XXX Korpusu i gen. George'em Erskinem z 7 Dywizji Pancernej nakazał Erskine 'owi wycofać się z walki wokół Tilly-sur-Seulles [44] 7 Dywizja Pancerna miała wykorzystać tę lukę, aby przejąć Villers-Dyhré lewizo do Lewiszer Pancerna miała wykorzystać około 2,6 km na wschód od miasta [45] [46] [47] Uważano, że pojawienie się brytyjskich czołgów za Dywizją Panzer Lehr na wzniesieniach okrakiem niemieckich linii zaopatrzeniowych zmusiłoby linii zaopatrzeniowych zmusirowjłoby doobyą 49] [50]. Aby wesprzeć manewr flankujący 7 Dywizji Pancernej, 50 Dywizja Piechoty Northumbrian miała kontynuować atak frontalny przeciwko Dywizji Panzer Lehr wokół Tilly-sur-Seulles [51]. Amerykański V Korpus ruszyłby w tym samym czasie: 1 Dywizja Piechoty, aby zdobyć Caumont i pobliskie wzniesienia, a 2 Dywizja Piechoty, por posunąć się w strong Saint-Lô [52].

    7 Dywizja Pancerna powoli przemieszczała się na nowe pozycje i rano 12 czerwca kontynuowała atak na Tilly-sur-Seulles, zgodnie z pierwotnymi rozkazami. Oh dios. 12:00 Erskine nakazał bryg. Hinde, dowódcy 22 Brygady Pancernej, aby natychmiast przeszedł przez lukę [50]. Gdy 131 Brygada Piechoty była gotowa do działania, 56 Brygada Piechoty została przekazana pod kontrolę 50 Dywizji Northumberian [49] [53]. Pułk rekonesansu pancernego 7 Dywizji Pancernej, 8 Królewski Pułk Huzarów Irlandzkich, zaczął rozpoznawać trasę natarcia, a reszta dywizji opuściła Trungy około 16:00 [53] [54]. Cztery godziny później awangarda zbliżyła się do Livry po dziewiętnastokilometrowym marszu bez napotkania jakiegokolwiek oporu, z czego ostatnie 9,7 km prowadziło przez terytorium kontrolowane przez [46] Niem.

    Na północ desde Livry czołgi Mk VIII Cromwell 8 Pułku Huzarów zostały zniszczone przez działo przeciwpancerne kompanii eskortowej Dywizji Panzer Lehr piechota i czołgi zostały przeniesione i oczy godzły [53] pozycjey przeniesione i oczy godzły 55 pozychcje. Po dotarciu w okolice La Mulotiere bryg. Hinde nakazał zatrzymać się na noc, aby ukryć cel natarcia. Cromwelle 8 Królewskiego Pułku Huzarów Irlandzkich i 11 Pułku Huzarów Propio del Príncipe Alberto (pułk samochodów pancernych XXX Korpusu) rozpoznali flanki [54] [57]. 11 Pułk Huzarów nie znalazł śladów oporu po prawej, łącząc się z amerykańską 1 Dywizją Piechoty w pobliżu Caumont na lewej flance 8 Pułk Huzarów zlokalizował elementy Dywizji Panzeri en 57 km.

    Bitwa o Villers-Bocage Edytuj

    Brytyjskie natarcie wznowiono o 5:30, a około 8:30 awangarda 22 Pancernej Grupy Brygadowej wkroczyła na zachodni kraniec Villers-Bocage [53] [58]. Szwadron 4 Pułku Condado de Londres Yeomanry Sharpshooters przejechał entre miasto i zajął punkt 213 na wschód de niego, przy drodze do Caen. Pułk dowodzenia i kompania piechoty zajęły wschodni kraniec miasta wzdłuż głównej drogi [58].

    Około godziny 9:00 czołgi brytyjskiej awangardy zostały zaatakowane przez 3–5 Tygrysów 2. kompanii 101. batalionu czołgów ciężkich [59] [60] [61] [62]. Maszyna pod dowództwem Michaela Wittmanna wjechała do Villers-Bocage i zniszczyła kilka czołgów 4 Pułku oraz pokonała oddział rozpoznawczy, a następnie zaatakowała brytyjskie czołgi wkracyofawcoduw. Tygrys został unieruchomiony przez brytyjski ogień przeciwpancerny i został porzucony przez załogę, która uciekła w kierunku Château Orbois, aby zgłosić się do Dywizji Panzer Lehr po nowe rozkazy [65] [66]. W mniej niż 15 minutos 13-14 czołgów, dwa działa przeciwpancerne i 13-15 pojazdów transportowych zostało zniszczonych, wiele z nich przez czołg Wittmanna [66] [67]. Przez resztę poranka batalion piechoty z 22 Brygady Pancernej zajął pozycje obronne w mieście jednak żołnierze w punkcie 213 zostali odcięci. Siły zebrane w celu przebicia się do nich nie były jednak w stanie przejść na grzbiet, a gdy więcej sił niemieckich przybyło między 11:00 a 13:00, okrążony szwadron poddał się [68] [69] [70]. Niemieckie rezerwy związały walką 22 Pancerną Grupę Brygadową w drodze powrotnej do Livry [71].

    Czołgi Dywizji Panzer Lehr przybyły, aby zabezpieczyć północne i zachodnie wyjścia z Villers-Bocage, lecz zostały zaatakowane przez brytyjskie działa przeostaciwpancerne, a kilka z nichzony złochtach, uciso znisky arma. 101. batalion czołgów ciężkich SS wpadł w zasadzkę w centrum miasta [72] [73]. Kilka Tygrysów i Panzer IV zostało trafionych ogniem dział przeciwpancernych, Shermanów Firefly i brytyjskiej piechoty z granatnikami PIAT [74]. Uszkodzone maszyny zostały później podpalone przez ich załogi, a brytyjska i niemiecka piechota walczyły ze sobą przez całe popołudnie. Brytyjskie pozycje były bombardowane przez ciężką artylerię, a kilka niemieckich ataków zostało odpartych przez brytyjską artylerię polową strzelającą z odsłoniętych pozycji [75]. Brytyjska kompania została w końcu zmuszona odwrotu, pluton wzięty do niewoli, un kwatera główna batalionu znalazła się pod ostrzałem [76]. Bryg. Hinde zdecydował, że grupa brygadowa powinna wycofać się do rana do punktu 174, obszaru wzniesień na zachód od Villers-Bocage, w pobliżu Amayé-sur-Seulles [76]. Oh dios. 20:00 wycofanie rozpoczęło się pod osłoną ostrzału artyleryjskiego i zostało przeprowadzone w większej mierze bezproblemowo [77].

    14 czerwca Edytuj

    50 Dywizja Piechoty Northumbrian Edytuj

    Rankiem 14 czerwca Montgomery porzucił atak okrążający na Caen, ponieważ brakowało mu „wystarczającej siły, por działać ofensywnie na obu flankach”. XXX Korpus otrzymał rozkaz kontynuowania „skoncentrowanego pojedynczego ciosu”, podczas gdy w obszarze I Korpusu atak 51 Dywizji Piechoty Highland został „uciszony” [79]. 50 Dywizja Piechoty Northumbrian kontynuowała uderzenie na południe, aby zepchnąć siły niemieckie. 14 czerwca, wspierana przez artylerię dywizji i samoloty RAF-u, dywizja zaatakowała w sile dwóch brygad w kierunku Senaudière, la Belle Epine, Lingèvres i Verrières [51] [80] [81] [82]. Jeśli atak por się powiódł, należało go wykorzystać do zdobycia Hottot-les-Bagues [80]. Aby przygotować trasę ataku, przeprowadzono rozpoznanie poprzedniego wieczora, lecz grenadierzy pancerni z Dywizji Panzer Lehr zadali wiele strat wśród żołnierzy brytyjskich ofiary niemieckie są złnyosta cłich.

    Główny atak rozpoczął się o 10:15 następnego ranka, kiedy 151 Brygada Piechoty Durham i czołgi 4/7 Pułku Królewskich Dragonów Gwardii zbliżyły się do Lingèvres i Verrières [84]. Niemieccy obrońcy wstrzymywali ogień, dopóki Brytyjczycy nie znaleźli się mniej niż 140 m od ich pozycji. Kulminacją walk był atak 6. batalionu Lekkiej Piechoty Durham, który z silnym wsparciem artyleryjskim zajął pozycje niemieckie. Dwie kompanie podeszły do ​​Verrières, które okazało się opuszczone, ale dalsze postępy zostały spowolnione przez niemiecką piechotę i czołgi [85]. 9. batalion Lekkiej Piechoty Durham został również zatrzymany przez niemiecki ogień karabinów maszynowych i potrzebował swoich rezerwowych kompanii, aby przebić się przez pozycje niemieckie [86]. Około 13:30 batalion zdobył Lingèvres i przeniósł do wioski swoje działa przeciwpancerne, choć większość z nich została wyłączona z akcji podczas pierwszego niemieckiego kontrataku [82] [87].

    Dwie Pantery zostały dostrzeżone podczas zbliżania się do Lingèvres przez sierż. Wilfreda Harrisa, dowódcę czołgu Sherman Firefly, który zaangażował się w walkę na dystansie 370 m, niszcząc pierwszy i uszkadzając drugi czołg nieprzyjaciela [88]. Kiedy Harris zmieniał swoją pozycję, drużyna piechoty polująca na czołgi pod dowództwem mjr. Johna Mogga (pełniący obowiązki dowódcy 9. batalionu Lekkiej Piechoty Durham) dobiła uszkodzoną Panterę [89]. Inne grupy piechoty odepchnęły kolejną atakującą Panterę, brytyjski M4 Sherman został zniszczony, a trzecia Pantera trafiona przez Shermana [90]. Trzy kolejne Pantery ruszyły w kierunku wioski Harris zniszczył główny pojazd poza zabudowaniami, un pozostałe dwa czołgi wewnątrz wsi, w tym jeden w centrum Lingèvres [91]. 231 Brygada Piechoty osiągnęła swoje cele przed zapadnięciem zmroku i nawiązała kontakt ze 151 Brygadą Piechoty [82] . Oficer 6. batalionu Lekkiej Piechoty Durham powiedział, że był to najlepszy atak przeprowadzony przez batalion podczas całej kampanii. Dziewięć niemieckich czołgów zostało zniszczonych w ciągu jednego dnia, ale 50 Dywizja Piechoty Northumbrian nie była w stanie przedrzeć się przez obronę Dywizji Panzer Lehr, a Pułk Lekkiej Piechoty Durham poniósł 353 ofiary [81] [82] [92] .

    Bitwa o Wyspę Edytuj

    22 Pancerna Grupa Brygadowa zakończyła wycofywanie się do 14 czerwca i utworzyła perymetr obronny o powierzchni mniejszej niż 2 km kw. w pobliżu Wzgórza 174 [94] [95] . Walki o to miejsce stały się znane jako bitwa o Wyspę lub bitwa o pozycję na Wyspie, jak nazwano je w raporcie z akcji 22 Pancernej Grupy Brygadowej [96] [97] [98] . Inne nazwy nadane akcji to bitwa o brygadę I bitwa o Amayé-sur-Seulles [93] [99] .

    Dywizja Panzer Lehr broniła się przed atakiem 50. Dywizji Piechoty Północnej i kontratakowała penetrację 7 Dywizji Pancernej, przy wsparciu 1. kompanii 101. batalionu czołgów ciężkich SS [93] [100] . Batalion rozpoznawczy 2 Dywizji Pancernej i inne małe jednostki piechoty również stanęły naprzeciw sektora obrony brygady, ale czołgi 2 Dywizji Pancernej jeszcze tam nie dotarły [101] . Brytyjska 131 Brygada Piechoty (jeden batalion piechoty i pułk pancerny) przeniosła się do Livry [93] . Rano 131 Brygada Piechoty utrzymywała drogę z sektora obrony brygady do obszaru Livry–Briquessard, a myśliwce bombardujące Hawker Typhoon atakowały pozycje niemieckie w pobliżu perymetru obronnego Brytyjczyków [102] .

    Niemiecka piechota zauważona przy zbliżaniu się do pozycji brygady została ostrzelana przez ciężką artylerię i odparta. Około 9:00 kolejna fala piechoty zaatakowała Brytyjczyków. Rozpoczęły się walki wręcz, a pluton brytyjski został zmuszony do odwrotu, lecz szybkie brytyjski kontratak piechoty i czołgów wyparł niemiecką piechotę ze zdobytych pozycji i przywrócił linię obrony. Niemcy odpowiedzieli ogniem nękającym, ostrzałem snajperów, moździerzy i ciężkim ostrzałem artyleryjskim. Po długim bombardowaniu o godz. 19:00 dokonano równoczesnych ataków z północy i południa, czołgami i piechotą, które włamały się do perymetru obronnego i zbliżyły się do kwatery głównej brygady, skąd zostały wyparte około 22:30 [103] .

    Dowódca 7 Dywizji Pancernej był przekonany, że jego pozycja jest bezpieczna, ale porażka prób 50 Dywizji Nothumberian, aby przedrzeć się przez Dywizję Panzer Lehr i dotrzeć do 7 Dywizji Pancernej, doprowadziła do wycofania się grupy brygadowej w celu wyprostowania linii frontu. Odwrót o kryptonimie operacja Anissed rozpoczął się tuż po północy [104] . Naloty bombowców na Aunay-sur-Odon i Évrecy zabiły 29 ofiar Niemców, zniszczyły jeden czołg Tygrys i uszkodziły trzy inne [105] [106] . Ogień nękający artylerii utrzymano na północ i południe od trasy odwrotu, ale Niemcy niewiele zrobili, aby temu przeciwdziałać [107] . Straty niemieckie obejmowały 700–800 ofiar i 8–20 czołgów, w tym kilka Tygrysów straty brytyjskie były niewielkie, utracono tylko trzy czołgi [93] [108] . Reynolds nazwał szacowaną ilość niemieckich ofiar „przesadą”, a w swoim raporcie bryg. Hinde napisał: „wątpliwe jest, czy nakłady spożytkowane na artylerię i amunicję do broni strzeleckiej były uzasadnione skalą wysiłków wroga” [100] .

    Analiza Edytuj

    Niepowodzenie operacji spowodowało, że gen. Dempsey napisał: „nie ma teraz szansy na szybką operację łączoną z wojskami lotniczymi, aby zdobyć Caen, albo pogłębić przyczółek na froncie XXX Korpusu. Jest już jasne, że Caen można wziąć tylko przez atak frontalny, lecz obecnie nie mamy do tego ludzi ani amunicji” [109] . Po wojnie dowódca 2 Armii twierdził, że atak 7 Dywizji Pancernej powinien się udać, a jego wątpliwości co do przydatności Bucknalla i Erskine' a wzrosły. Dempsey nazwał dowodzenie w bitwie w wykonaniu swoich podwładnych „hańbą” i powiedział, że decyzję o wycofaniu się z Villers-Bocage podjął dowódca korpusu i Erskine. Carlo D'Este nazwał komentarze Dempseya „nadmiernie surowymi”, ale historycy co do zasady je popierają, sugerując, że Bucknall zmarnował wielką okazję do szybkiego zdobycia Caen [106] [110] [111] . John Buckley ocenił, że Bucknall nie był gotowy do wsparcia ataku, gdy pojawiły się problemy i że Erskine nie był w stanie opanować sytuacji [112] . Oficjalny historyk armii brytyjskiej, Lionel Ellis napisał, że wynik bitwy był „rozczarowujący”, ale przez potęgę bojową Dywizji Panzer Lehr i niespodziewane przybycie 2 Dywizji Pancernej 7 Dywizja Pancerna „nie mogła osiągnąć pełnego sukcesu” [113] . W 2001 r. Michael Reynolds zauważył, że czołgi 2 Dywizji Pancernej nie znajdowały się w pobliżu Villers-Bocage [101] . Hubert Meyer napisał, że operacja Perch nie powiodła się, ponieważ 50 Dywizja Northumbrian i jej brygada pancerna nie mogły pokonać Dywizji Pancernej Lehr, 51 Dywizja Piechoty Highland na wschodnim krańcu przyczółka zawiodła, a także z powodu szybkiego kontrataku dokonanego przez awangardę 2 Dywizji Pancernej [114] .

    Skrytykowano przydzielenie niewystarczającej ilości piechoty do ataku, ponieważ zostały do niego przeznaczone tylko dwa bataliony piechoty i większość 1. batalionu Brygady Strzelców dostępne dla 7 Dywizji Pancernej 13 czerwca oraz trzy świeże brygady piechoty na przyczółku. Reynolds napisał, że Bucknall był winny tego, iż nie skoncentrował wystarczająco swoich sił [115] . D'Este zgodził się co do tego, ale Bucknall bronił swojej decyzji, twierdząc, że „49 [Dywizja] [. ] nie miała doświadczenia bojowego i ważne było, aby dobrze wprowadzić ją w chrzest bojowy w odpowiednio skoordynowanej bitwie i nie włączać jej w gorącą bitwę pancerną, taką jak wokół Villers-Bocage i Amaye ” [116] . Buckley stwierdził, że operacja zakończyła się niepowodzeniem [112] . Terry Copp napisał, że Dempsey nie docenił siły Niemców i ich poświęcenia w obronie posiadanego przez nich terenu. Mungo Melvin napisał, że Dempsey i 2 Armia źle radziły sobie z podporządkowanymi formacjami, nie dając podwładnym określonych zadań, jasnych zamiarów i pozwalając na zbytnią dowolność w interpretacji rozkazów [117] .

    Chester Wilmot nazwał operację Perch strategicznym sukcesem: „Przedwczesnym zaangażowaniem swoich sił pancernych Rommel opóźnił natarcie Brytyjczyków, ale tym posunięciem zagrał na korzyść Montgomery'ego, ponieważ kiedy dywizje pancerne zostały związane w bitwie z 2 Armią, nie mogły być użyte do ich właściwego zadania ofensywnego” [109] . Stephen Badsey napisał, że zdanie wypowiedziane przez Montgomery'ego do Bradleya: „Caen jest kluczem do Cherbourga” było prawdziwe. Ryzyko przełamania frontu w rejonie Caen unieruchomiło niemieckie dywizje pancerne na wschodnim krańcu frontu, niezdolne do przeprowadzenia kontrofensywy przeciwko amerykańskiej 1 Armii. Ingerencja Hitlera uratowała reputację wojskową Rommla, ponieważ w przeciwnym wypadku niezdolność do podjęcia operacji pancernych na półwyspie Cotentin, trudności związane z przemieszczaniem się i zaopatrzeniem wojsk w rejonie oraz siła wojsk anglo-kanadyjskich doprowadziłyby do szybszej i pełniejszej porażki armii niemieckiej w Normandii. Na mocy rozkazu z 12 czerwca Hitler uczynił resztę kampanii normandzkiej walką na wyczerpanie [31] .

    Straty Edytuj

    Podczas operacji Perch, 101. batalion czołgów ciężkich SS poniósł 27 ofiar, stracił dziewięć czołgów, a kolejnych 21 zostało uszkodzonych walki pozostawiły batalion z zaledwie 15 sprawnymi czołgami dostępnymi 16 czerwca [119] [120] . W przypadku większości formacji biorących udział w walce określone dane dotyczące ofiar są niedostępne. Do końca czerwca Dywizja Panzer Lehr straciła 2972 żołnierzy i zgłosiła utratę 51 czołgów i dział szturmowych, 82 pojazdów półgąsienicowych i 294 innych pojazdów. Do 16 czerwca 12 Dywizja Pancerna SS zgłosiła 1417 ofiar (na które składało się 405 zabitych, 847 rannych i 165 zaginionych), a do 26 czerwca utratę 41 czołgów (26 Panzer IV i 15 Panter) [120] . Do 16 czerwca 21 Dywizja Pancerna poniosła straty w wysokości 1864 ludzi przed inwazją dywizja posiadała 112 czołgów, a 16 czerwca zgłosiła posiadanie tylko 85 sprawnych czołgów [120] . Do końca czerwca 7 Dywizja Pancerna poniosła 1149 ofiar i straciła co najmniej 38 czołgów podczas operacji Perch [121] [122] [56] . Do końca miesiąca 50 Dywizja Piechoty Northumbrian poniosła łączne straty w wysokości 4 476 osób [123] .

    Tytuły honorowe Edytuj

    System bitewnych tytułów honorowych Wielkiej Brytanii i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów nagradzał jednsotki za udział w rozbudowie przyczółka w okresie operacji Perch w 1956 r., 1957 r. i 1958 r. Jedna jednostka otrzymała tytuł honorowy Port En Bessin, jedna formacja Manchar, cztery jednostki wyróżniono tytułem Breville, a 11 pułków otrzymało tytuł honorowy Villers-Bocage. Ponadto za udział w rozbudowie przyczółka w dniach 14–19 czerwca dziesięć jednostek nagrodzono tytułem Tilly Sur Seulles [124] .

    Późniejsze operacje Edytuj

    Bitwa pomiędzy 50 Dywizją Northumbrian a Dywizją Panzer Lehr trwała kilka dni i do 15 czerwca XXX Korpus twierdził, że zniszczył co najmniej 70 niemieckich czołgów [125] [126] . 18 czerwca Brytyjczycy ponownie wkroczyli do Tilly-sur-Seulles i następnego dnia zajęli wioskę, napotykając tylko lekki opór podczas kampanii normandzkiej miejscowość przechodziła z rąk do rąk w sumie 23 razy [125] [127] . Brytyjczycy zaatakowali Hottot-les-Bagues zajęte przez Dywizję Panzer Lehr i zdobyli przyczółek w wiosce, dopóki nie zostali zmuszeni do jej opuszczenia przez niemiecki kontratak czołgów i piechoty. Brytyjczycy przejęli wioskę, a następnie wycofali się w nocy [128] . 7 Dywizja Pancerna została wycofana i wzmocniona przez 33 Brygadę Pancerną, która wylądowała na plaży [81] [129] . Wzmocniona dywizja miała zaatakować ponownie, ale 19 czerwca rozpoczął się wielki sztorm na Kanale La Manche, który opóźnił lądowanie zapasów, a wszystkie brytyjskie ataki zostały przełożone [130] . Dzielnice Caen położone na północ od rzeki Orne zostały zdobyte podczas operacji Charnwood (8–9 lipca), a południowe przedmieścia podczas kanadyjskiej operacji Atlantic (18–20 lipca) [131] .


    Ver el vídeo: DE NORMANDIA A BERLÍN LA ÚLTIMA BATALLA DE HITLER03FURIA PANZER (Junio 2022).


Comentarios:

  1. Hjalmar

    Quiero decir que no tienes razón. Ofrezco discutirlo.

  2. Arif

    Hay algo también creo que es una buena idea.

  3. Banaing

    ¡Feliz año nuevo!

  4. Radbert

    Es extraño por qué nadie está discutiendo esta publicación? El tema es interesante ...

  5. Juanito

    Muchas gracias por la ayuda en esta pregunta.

  6. Mekonnen

    Es la información valiosa



Escribe un mensaje